فرمان عالیقدر امیرالمؤمنین حفظه الله تعالی در مورد اتهامات بی‌جا بر کارمندان و مسؤلین امارت اسلامی و جلوگیری از بی‌قدری نمودن آنها

مطابق هدایات اسلامی، وارد نمودن اتهامات بی­جا بر مسؤلین و نقد کردن دور از واقعیت شرعاً جواز ندارد. نشر ارجاف و شایعات در اسلام جا ندارد و در بین مسلمانان هم سبب نفرت و انزجار می­گردد، اعتبار و باور را از بین می­برد و همت­ها را ضعیف می­سازد.

الله متعال می­فرماید: وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ ٱلسَّمْعَ وَٱلْبَصَرَ وَٱلْفُؤَادَ كُلُّ أُولَـٰٓئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔولًا  [الإسراء: 36]

ترجمه: و مرو پی چیزی که نیست تو را دانش آن، هر آئینه گوش و چشم و دل هر یکی از این­ها باشد از نفس خود پرسیده شده.

رسول الله صلی الله علیه وسلم در این مورد می­فرماید: کفی بالمرء کذبا أن یحدث بکل ماسمع. (رواه مسلم)؛ یعنی رسول الله صلی الله علیه وسلم آن شخص را دروغگو شمرده که هر سخنی را بشنود و (بدون این­که وضاحت آن را نماید) آن­را به دیگران می­رساند. این چنین تبلیغات منفی در جامعه اضطراب به میان می­آورد و به گونۀ غیرشعوری با دشمنان مساعدت می­کند. رسول الله صلی الله علیه وسلم می­فرماید: من کان یؤمن بالله والیوم الآخر فلیقل خیراً او لیصمت. (متفق علیه)

کسی که به الله و آخرت ایمان دارد باید یا سخن حق بگوید یا سکوت اختیار نماید. در حدیث دیگر پیامبر علیه السلام می­فرماید: بئس مطیة الرجل زعموا. (رواه ابو داود)

ترجمه: عادت بد مرد این است که بالای (این­ها می­گفتند/کسی می­گفت) استدلال می­کند.

از نظر اسلام این کار قابل تعزیر (جزا) می­گردد.

در این مورد فقها رحمهم الله می­نویسند: التعدی علی المؤظفین العمومیین والمکلفین بخدمة عامة یستحق التعزیر ومن الأمثلة التي أوردها الفقهاء في هذا المجال اهانة العلماء او رجال الدولة بما لا یلیق سواء کان ذلک بالاشارة او القول او بغیر ذلک والتعدي علی أحد الجنود بالید او تمزیق ثیابه او سبه ففیه التعزیر والتضمین عن التلف ومن ذلک اهانة محکمة قضائیة وکذلک جرائم الجلسة فالقاضي له فیها التعزیر وان عفی فحسن ... الموسوعة الفقهیة، ج ۱۲ ص ۲۸۳ الفتاوی الاسعدیة ج۱ ص ۱۶۶-۱۶۷.

ترجمه: تجاوز کردن بر کارمندان عام (حکومتی) و آن­هایی که بر خدمات عمومی گماشته شده اند، سبب تعزیر (جزا) می­گردد. از این جمله فقهای کرام، تحقیر علما و کارمندان حکومتی را که مناسب شان آن­ها نباشد، (اگر به اشاره، گفتار و یا چیزی دیگر باشد)، به طور مثال یادآوری کرده اند.

همچنان دست انداختن به عسکر یا پاره کردن لباس وی و یا بد و رد گفتن به وی، پس در این نیز تعزیر (جزا) داده می­شود و تاوان (پاره شدن لباس) از وی گرفته می­شود. همچنان در صورت توهین به محکمۀ قضایی و اخلال مجلس قضایی، قاضی می­تواند تعزیر (جزا) دهد، مگر عفو بهتر است.

هدایات اسلامی فوق برای تمام هموطنان، مجاهدین و رسانه­های خبری مسؤلیت شرعی به میان می­آورد تا بالایش عمل نمایند.

والسلام

امیرالمؤمنین شیخ القرآن والحدیث

مولوی هبة الله اخندزادهش